Святы Мікола – бадай самы шануемы святы сярод беларускага сялянства. Амаль у кожнай хаце можна было сустрэць яго абраз. У народзе казалі: “Няма за мужыка паборніка большага за Міколу”. Мікола лічыўся нябесным заступнікам бедных, нямоглых і падарожнікаў, асабліва на вадзе. “Мо ніхто так не ратуе на вадзе, у дарозе ці на вайне, як сьвяты Мікола”, - кажа народная прымаўка. У народзе Міколу лічылі, як найстарэйшага па сваім веку, найстарэйшым і над усімі святымі. “Прасі Міколу, а ён Спасу скажа”.

З малітваю да Міколы звярталіся перад тым як выпраўляліся ў дарогу, а таксама падчас буры. У народных спевах Мікола паўстае як апякун нівы і статка. З днямі памяці Святога Міколы звязаны каляндарныя назіранні сялян: “Да вясеньняго Міколы няма лета, а да асеньняго няма зімы”. З вясеннім Міколам (22 траўня) звязаны пачатак сяўбы яравых культур, а таксама выган коней у ноч на пашу.

Да Міколы веснавога музей падрыхтаваў выставу абразоў з уласнай калекцыі, дзе вы зможаце ўбачыць народныя, манастырскія а таксама стараабрадніцкія абразы з выявамі Святога Мікалая.